تبلیغات
وبلاگicon
دانلود آهنگ های خاطره انگیز

دانلود آهنگ های خاطره انگیز
 
قالب وبلاگ
نویسندگان
نظر سنجی
خواننده قدیمی مورد علاقه شما ؟











یک پرونده؛ سلطان پاپ
زندگی نامه مایکل جکسو
ن

http://a5.mzstatic.com/us/r1000/078/Purple/11/0b/6f/mzl.otlqtolq.png
مایکل جوزف جکسون (زادهٔ ۲۹ اوت ۱۹۵۸، درگذشته ۲۵ ژوئن ۲۰۰۹) موسیقیدان، سرگرمی‌ساز و بازرگان آمریکایی بود. فرزند هفتم خانوادهٔ جکسون، او فعالیت حرفه‌ای خود را در عرصهٔ موسیقی از سن ۱۱ سالگی بعنوان یکی از اعضای گروه «جکسون فایو» آغاز نمود و در حالی که هنوز عضوی از این گروه بود، در سال ۱۹۷۱ کار خود را به عنوان یک تک‌خوان شروع کرد. او را سلطان پاپ می‌نامند، پنج آلبوم از آلبوم‌های استودیویی او جزء پر فروش ترین آلبوم‌های جهان هستند: جدا از بقیه، دلهره آور، بد، خطرناک و تاریخ.
در اوایل دهه هشتاد میلادی، او به عنوان برترین نماد موسیقی پاپ و اولین سرگرمی ساز آمریکایی آفریقایی تبار شناخته شد که موج قدرتمند و ساختار شکنی عمیقی را بنیانگذاری نمود؛ آغاز این موج از شبکهٔ MTV بود. محبوبیت موزیک ویدئوهای او مثل «بیلی جین» ، «بزن به چاک» و «Thriller» (دلهره آور)، باعث تحول ساختار موزیک ویدئو به صورت یک فرم هنری و ابزار تبلیغاتی شد، و شبکهٔ تازه تاسیس MTV را به شهرت رساند. در دههٔ نود نیز ویدئوهایی مثل « or WhiteBlack» و «Scream»، آثار جکسون را به طور مداوم در لیست برنامه‌های اصلی MTV قرار داد. جکسون با اجراهای روی صحنه و موزیک ویدیوهایش، حرکات تکنیکی پیچیدهٔ رقص مثل روبات و مون واک (Moon walk) را به محبوبیت رساند. شیوهٔ منحصر به فرد او در موسیقی و سبک آوازش، تعداد بیشماری از هنرمندان هیپ هاپ، پاپ و آر اند بی معاصر را تحت تاثیر قرار داده‌است.
او توسط بنیاد و تک آهنگ‌های خیریهٔ خود، و پشتیبانی ۳۹ جنبش خیرخواهانه، میلیون‌ها دلار برای اهداف خیریه وقف یا جمع آوری کرده‌است. با این وجود ابعاد دیگر زندگی شخصی او، همچون ظاهر در حال تغییر و رفتارش، سبب ایجاد جنجال‌های غرض ورزانه‌ای شد که به چهرهٔ مردمی او صدمه زد. او در سال ۱۹۹۳ متهم به سوء استفادهٔ جنسی از کودکان شد. اما پلیس تحقیقات جنایی را به دلیل عدم وجود شواهد کافی متوقف نمود و جکسون هرگز دستگیر نشد. پس از آن او دوبار ازدواج کرد، پدر سه فرزند شد و تمام این‌ها جنجال بیشتری ایجاد نمود. از اوایل دهه نود نگرانی‌هایی دربارهٔ وضعیت سلامتی او وجود دارد و از اواخر دهه نود اخبار ضد و نقیضی در بارهٔ وضعیت مالی این خواننده گزارش می‌شود. در سال ۲۰۰۵ جکسون بدلیل اتهامات بیشتری مربوط به سوء استفادهٔ جنسی و چند اتهام دیگر محاکمه و تبرئه شد..........
ادامه در ادامه مطلب

۱۹۸۶ــ۱۹۹۰: شایعات و جنجالهای رسانه‌ای، جلوهٔ ظاهری، بد، زندگی نامه به قلم خودش و فیلم‌ها
در ۱۹۸۶، رسانه‌های شایعه پرداز (تبلویدها)، داستانی منتشر کردند که ادعا می‌کرد جکسون برای حفظ جوانی در زیر چتر اکسیژن پر فشار می‌خوابد: تصویری از او، درحالی که زیر یک جعبهٔ شیشه‌ای دراز کشیده بود همراه با خبر منتشر شد. با وجود اینکه این ادعا نادرست بود، جکسون خود به این داستان جعلی پر و بال داد. او در حال تبلیغات برای فیلم جدیدش «کاپیتان EO» بود و می‌خواست تصویری علمی تخیلی از خود ارائه دهد. او برای پیدا کردن ظاهری عضلانی، یک فرو رفتگی روی چانه اش قرار داد. سپس در فیلم سه بعدی فرانسیس فورد کاپولا، «کاپیتان EO» به ایفای نقش پرداخت. این فیلم گران ترین فیلم کوتاه در آن زمان بود، و بعدا جزئی از پارک‌های تفریحی دیزنی شد. دیزنی لند فیلم را به مدت ۱۱ سال در قسمت سرزمین فردا نمایش داد، در حالی که والت دیزنی ورلد این اثر را در قسمت پارک تفریحی اپکات (Epcot) از ۱۹۸۶ تا ۱۹۹۴ به نمایش در آورد. جکسون یک شامپانزهٔ دست آموز بنام بابلز خرید و با او دوست شد. این رفتار جنبه‌ای غیر متعارف از شخصیت او را نشان می‌داد. در سال ۲۰۰۳، خواننده ادعا کرد که بابلز از دستشویی او استفاده می‌کرد و اتاق خوابش را تمیز می‌نمود. بعدا گزارش شد که جکسون استخوان‌های مرد فیل نما را خریداری کرده‌است. این خبر کذب بود، اما داستانی بود که باز خود جکسون در اختیار رسانه‌های شایعه پرداز قرار داده بود. این داستان‌ها الهام بخش ساخت لقب توهین آمیز «جکوی خل و چل» (Wacko Jacko) شد. این لقب در سال بعد به گوش جکسون رسید و در نهایت برای او بسیار بسیار ناخوشایند بود. او با فهمیدن اشتباهش از درز دادن داستان‌های ساختگی به رسانه‌ها دست برداشت. اما به خاطر سودی که به جیب رسانه‌ها سرازیر می‌شد، آن‌ها خودشان شروع به انتشار داستان‌های ساختگی کردند.
پوست جکسون در تمام دوران کودکی و نوجوانی اش به رنگ قهوه‌ای متوسطی بود، اما از اوایل دههٔ هشتاد، رنگ پوست او روشن تر شد. این تغییر بطور وسیعی تحت پوشش رسانه‌ها قرار گرفت، از جمله شایعه‌هایی که ادعا می‌کردند جکسون پوست خود را سفید می‌کند. در اواسط دههٔ هشتاد، تشخیص داده شد که جکسون مبتلا به ویتیلایگو و لوپوس است؛ جکسون مبتلا به لوپوس خفیف است، اما هر دوی این بیماری‌ها او را حساس به نور خورشید می‌کنند. شیوهٔ درمانی که جکسون برای این بیماری‌ها استفاده می‌کند باعث روشن تر شدن پوست او می‌شود، و با گریم پن کیکی که برای پوشاندن لکه‌ها و یکدست کردن رنگ پوستش اجرا می‌شود، پوست او می‌تواند خیلی روشن به نظر برسد. شکل چهره‌اش هم تغییر کرده است؛ چند جراح نظر داده‌اند که او چند عمل جراحی بینی، جراحی پیشانی، نازک کردن لب و یک جراحی گونه را پشت سر گذاشته‌است. تغییرات چهرهٔ او تا قسمتی بخاطر کاهش وزن شدید بود. در اوایل دههٔ هشتاد بدن جکسون بخاطر تغییر در رژیم غذایی و تمایلش برای داشتن «بدن یک رقصنده» قلمی تر شد. شاهدان اظهار کرده‌اند که جکسون اغلب سرگیجه داشت و به نظرشان او در مورد چگونه به نظر رسیدن بدنش وسواس پیدا کرده بود؛ برخی افراد حرفه‌ای در زمینهٔ علم پزشکی بطور علنی بیان کرده‌اند که طبق عقیدهٔ آن‌ها خواننده سندروم دیسمورفی بدنی دارد، شرایط ذهنی که در آن بیمار نمی‌داند دیگران دربارهٔ او چه نظری دارند.
خودش درباره شایعات مربوط به زندگی اش می گوید: «چرا که نه، فقط به مردم بگو که من یه فضایی از مریخ هستم. به اونا بگو که من مرغ زنده می‌خورم و نصفه شبا رقصای جادویی می‌کنم. اونا هر چی که تو بگی باور می‌کنن، چون تو یه گزارشگری. اما اگه من، مایکل جکسون، می‌خواستم بگم، «من یه فضایی از مریخم. مرغ زنده می‌خورم و نصفه شبا رقصای جادویی می‌کنم»، مردم می‌گفتن، «اوه، پسر، اون مایکل جکسون خله. عقلش پاره سنگ ور می‌داره. یه حرف لعنتی درست حسابی از دهنش بیرون نمی‌یاد».
صنعت در انتظار یک موفقیت برجستهٔ دیگر بود، بنابراین توقعات بسیار بالایی در مورد Bad (بد ــ۱۹۸۷)، اولین آلبوم جکسون بعد از پنج سال، وجود داشت. Bad فروش کمتری نسبت به Thriller داشت، اما همچنان یک موفقیت تجاری قدرتمند بود. این آلبوم در ایالات متحده، هفت تک آهنگ برتر ارائه داد، که پنج تای آن‌ها («I Just Can't Stop Loving You» (فقط نمی‌تونم دوست داشتنت رو مهار کنم)، "Bad" (بد)، «The Way You Make Feel» (حسی که تو به من می‌دی)، «Man in the Mirror» (مردی در آینه)، «Dirty Diana» (دایانای کثیف) در صدر جدول ۱۰۰اثر برتر قرار گرفتند، بیشتر از هر آلبوم دیگری. تا سال ۲۰۰۸، فروش این آلبوم به ۳۰ میلیون کپی در سراسر جهان رسید، که ۸ میلیون سری آن در ایالات متحده بود.
تور جهانی Bad در روز ۱۲ سپتامبر ۱۹۸۷ آغاز شد و در۱۴ ژانویهٔ ۱۹۸۹ به پایان رسید. تنها در ژاپن، بلیط‌های ۱۴ کنسرت به طور کامل به فروش رفت و ۵۷۰٫۰۰۰ تماشاگر را جلب نمود، تقریبا سه برابر رکورد قبلی که تعداد برابر ۲۰۰٫۰۰۰ نفر در یک تور بود. هنگامی که تمام بلیط‌های هفت کنسرت در استادیوم ومبلی با ۵۰۴٫۰۰۰ تماشاچی به فروش رفت و درآمدی معادل ۱۲۵ میلیون دلار عاید شد، جکسون رکورد جهانی گینس را شکست. در طول سفر، او کودکان بی بضاعت را رایگان برای دیدن کنسرت دعوت می‌کرد و کمک‌هایی به بیمارستان ها، یتیمخانه‌ها و جاهای دیگر اهدا می‌نمود.
در ۱۹۸۸، او اولین زندگینامه به قلم خود، Moon Walk (قدمی در ماه) را نوشت، که تکمیلش چهار سال به طول انجامید. جکسون از دوران کودکی‌اش، تجربیاتش در «جکسون فایو» و سوء استفادهایی که در دوران کودکی از آن رنج برد، سخن گفت. او همچنین دربارهٔ جراحی پلاستیک صحبت کرد، و گفت که او دو جراحی روی بینی اش انجام داده و یک فرورفتگی هم روی چانه اش ایجاد کرده ‌است. در کتاب، او تغییر شکل چهره اش را بر اثر بلوغ، کاهش وزن، رژیم غذایی منحصر به سبزیجات، تغییر در مدل مو و نورپردازی صحنه دانست. Moon Walk در مکان اول لیست پرفروش‌های نیویورک تایمز قرار گرفت. این موسیقیدان سپس فیلمی بنام Moonwalker (ماه پیما) منتشر کرد، که حاوی پشت صحنه، موزیک ویدئو و یک فیلم مستقل، که جکسون و جو پشی در آن ایفای نقش نمودند بود. Moonwalker از همان ابتدا در رتبهٔ اول جدول برترین موزیک ویدئو کاست‌ها قرار گرفت، و برای ۲۲ هفته در آنجا ماند. سرانجام جای خود را به Michael Jackson: The Legend Continues (مایکل جکسون: افسانه ادامه دارد) داد.
در مارس ۱۹۸۸، جکسون زمینی در نزدیکی سانتا ینز، کالیفرنیا، خریداری کرد تا ملک نورلند (Neverland) خود را با هزینه‌ای معادل ۱۷ میلیون دلار در آنجا بسازد. وسعت این ملک شخصی ۱۱ کیلومتر مربع (۲٫۷۰۰ اکر) است، جکسون نورلند را با چندین چرخ فلک، یک باغ وحش غیر متعارف، یک سالن سینما و چهل نگهبان تکمیل کرد. در سال ۲۰۰۳، این ملک را ۱۰۰ میلیون دلار ارزش گذاری کردند. در ۱۹۸۹، درآمد سالانهٔ او از فروش آلبوم ها، محصولات وابسته و کنسرت‌ها تنها برای همان سال، ۱۲۵ میلیون، تخمین زده شد. کمی بعد، جکسون اولین غربی بود، که در یک تبلیغات تلویزیونی برای تلویزیون روسیه ظاهر شد.
موفقیت جکسون باعث شد که لقب سلطان پاپ را دریافت کند، عنوانی که ایده‌اش از الیزابت تیلر، بازیگر و دوست جکسون آمد؛ تیلر هنگامی که جایزهٔ «هنرمند» دهه را در ۱۹۸۹ به او تقدیم می‌کرد، جکسون را سلطان حقیقی پاپ، راک و سول خواند. برای قدردانی از اثراتی که جکسون بر دههٔ هشتاد گذاشت، رئیس جمهور جرج بوش (‌George H. W. Bush) جایزهٔ مخصوص هنرمند دهه ی کاخ سفید را به او تقدیم کرد؛ بوش جکسون را به خاطر «عظمت محبوبیتش» تحسین نمود. از ۱۹۸۵ تا ۱۹۹۰، جکسون ۵۰۰٫۰۰۰ دلار به بنیاد یونایتد نگرو کالج بخشید و تمام سود بدست آمده از تک آهنگ «Man in the Mirror» نیز وقف خیریه شد.
اجرای زندهٔ «You Were There» (تو اونجا بودی) توسط جکسون در شصتمین سال روز تولد سامی دیویس جونیور، نامزد دریافت جایزه در مراسم جوایز تلویزیون آمریکا (امی) شد.
۱۹۹۳ــ۱۹۹۴: اتهامات سوء استفادهٔ جنسی و ازدواج
در فوریهٔ ۱۹۹۳، جکسون در مصاحبه‌ای با اپرا وینفری به مدت ۹۰ دقیقه شرکت کرد، اولین مصاحبهٔ او از سال ۱۹۷۹ به این طرف. هنگامی که از بدرفتاریهای پدرش از او در دوران کودکی صحبت می‌کرد عضلات چهره‌اش منقبض می‌شد؛ او باور داشت که بیشتر سال‌های دوران کودکی‌اش را از دست داده، و تصدیق کرد که در کودکی اغلب از تنهایی می‌گریست. او شایعات اخیر مبنی بر اینکه او استخوان‌های مرد فیل نما را خریده و یا اینکه زیر چتر اکسیژن پرفشار می‌خوابد را رد نمود. همچنین نظرات مربوط به اینکه او پوستش را سفید کرده را منتفی دانست، و برای اولین بار تصدیق کرد که مبتلا به ویتیلایگو است. ۹۰ میلیون آمریکایی به تماشای این مصاحبه نشستند، و این برنامه چهارمین برنامهٔ پر بینندهٔ غیر ورزشی در تاریخ آمریکا شد. این برنامه بحث و کنجکاوی عمومی دربارهٔ ویتیلایگو ایجاد کرد، عارضه‌ای تا آن زمان تقریبا شناخته نشده بود. Dangerous بیش از یکسال بعد از انتشارش، دوباره در میان ۱۰ آلبوم پرفروش جدول قرار گرفت.
اما در بیست و چهارم آگوست سال 1993 و درست در هنگام اجرای تورهای Dangerous ، اتفاق غیر منتظره ای رخ داد و مایکل جکسون توسط پسری ۱۳ ساله بنام جوردن چندلر و پدرش ایوان چندلر به سوءاستفادهٔ جنسی از کودکان متهم شد. رابطه دوستی بین جکسون و ایوان چندلر فرو پاشید. کمی بعد از آن، صدای ایوان چندلر در یک مکالمهٔ تلفنی ضبط شد که در در کنار سخنان دیگر می‌گفت، «اگه این کارو بکنم دوران بزرگ من شروع می‌شه. ممکن نیست ببازم. هر چی بخوام گیرم می‌یاد و اونا تا ابد نابودن.... این پایان کار مایکله». تیم‌های قانونی ایوان چندلر و جکسون وارد کار شدند، سپس شروع به چانه زنی کردند تا قضیه را با یک توافق مالی فیصله دهند، اما توفیقی حاصل نشد؛ چانه زنی توسط چندلر شروع شد، او بر سر مبلغ چانه می‌زد، اما جکسون نیز در رد درخواست‌های او چند پیشنهاد داد. تحقیقات رسمی شروع شد، مادر جردن چندلر مصر بود که خطایی از طرف جکسون نبوده‌است. نورلند تفتیش شد؛ بچه‌ها و تعداد زیادی از خویشاوندان، اتهامات وارده به جکسون را مصرانه رد کردند. وضعیت جکسون وقتی بدتر شد که خواهر بزرگترش لاتویا جکسون او را در این زمینه گناهکار دانست، بیانیه‌ای که لاتویا بعدا آن را پس گرفت. جکسون بیانیه‌ای پر احساس در بارهٔ آنچه در جریان بود منتشر کرد؛ او اعلام بی گناهی نمود و از آنچه به عنوان پوشش غرض ورزانهٔ رسانه‌ای نام برد انتقاد کرد.
جکسون برای مقابله با استرس اتهاماتی که به او وارد شده بود، شروع به استفاده از مسکن ها، والیوم، زاناکس و آتیوان کرد. تا پاییز ۱۹۹۳، جکسون به داروها اعتیاد پیدا کرده بود. وضعیت سلامتی جکسون تا حدی به وخامت گذاشت که او یاد آوری تور جهانی Dangerous خود را کنسل نمود و چند ماهی به یک مرکز درمان اعتیاد رفت. استرس اتهامات باعث شد که جکسون از غذا خوردن دست بردارد، و وزن بسیار زیادی از دست بدهد. بخاطر سلامتی در حال افول او، دوستان و مشاوران قانونی کنترل روند دفاع و اوضاع مالی او را بر عهده گرفتند؛ آن‌ها از او می‌خواستند که به توافق خارج از دادگاه جواب مثبت دهد، چون باور داشتند که در صورت برگزاری جریان طولانی مدت دادگاه ها، جکسون دوام نخواهد آورد.
واکنش رسانه‌های شایعه پرداز به اتهامات مطرح شده، جکسون را در شرایط نامطلوبی قرار داد. کارشکنی‌های رسانه‌ها و چگونگی پوشش وقایع توسط آن‌ها، شامل استفاده از سرتیتر‌های تحریک آمیز برای جلب خوانندگان و رهگذران در حالی که خود متن با سرتیتر مطابقت نداشت، پذیرفتن داستان‌های افرادی که برای پول به جکسون تهمت دست داشتن در فعالیت‌های مجرمانه می‌زدند، پذیرفتن اطلاعات معتبر جلوه داده شده که از تحقیقات پلیس به بیرون درز داده شده بود در ازای پول، استفاده ی غرض ورزانه از عکس‌های جکسون در بدترین وضعیت ظاهری اش، کمبود واقع گرایی و استفاده از سر تیترهایی که به شدت گناهکار بودن جکسون را تلقین می‌کرد بود. در یک ژانویه ۱۹۹۴ جکسون با خانواده ی چندلر و تیم حقوقی آن‌ها به مبلغ ۲۲ میلیون دلار در خارج از دادگاه به توافق رسید. بعد از توافق، جردن چندلر از همکاری با تحقیقات جنایی پلیس خودداری نمود. جکسون هرگز دستگیر نشد و پرونده با اعلام این که شواهد کافی در دست نیست بسته شد.
بعدا در همان سال، جکسون با خواننده و ترانه نویس لیزا ماریا پرسلی دختر الویس پرسلی، ازدواج کرد. آن‌ها در سال ۱۹۷۵، در یکی از گردهمایی‌های فامیلی جکسون در (هتل و کازینوی بزرگ MGM)، برای اولین بار یکدیگر را ملاقات کردند و در اوایل سال ۱۹۹۳، توسط یک دوست مشترک دوباره با هم مرتبط شدند. آن‌ها هر روز تلفنی با هم صحبت می‌کردند. وقتی اتهامات سوء استفادهٔ جنسی از کودکان علنی شد، جکسون به حمایت عاطفی لیزا ماریا وابسته شد؛ او در جریان سلامتی رو به افول جکسون و اعتیاد او به داروها قرار داشت. لیزا ماریا توضیح داد که، «من باور داشتم که اون هیچ کار نادرستی انجام نداده و اینکه به اون به ناحق تهمت زدن و بله من کم کم مجذوب اون شدم. می‌خواستم نجاتش بدم. احساس کردم می‌تونم این کارو بکنم». در یک تماس تلفنی که جکسون با لیزا ماریا برقرار کرده بود، لیزا او را خیلی بالا، متزلزل و در هپروت توصیف کرد. کمی بعد، او سعی کرد که جکسون را متقاعد کند که اتهامات را خارج از دادگاه حل و به یک مرکز درمان اعتیاد مراجعه کند. بعدها جکسون هر دو را انجام داد. نزدیک پاییز ۱۹۹۳، جکسون تلفنی به لیزا ماریا پیشنهاد داد، او گفت، «اگه ازت بخوام که با من ازدواج کنی، اینکارو می‌کنی؟» پرسلی و جکسون به طور خصوصی در جمهوری دومینیکن ازدواج کردند، طرفین تا دو ماه ازدواجشان را انکار نمودند. در آن زمان، رسانه‌های شایعه پرداز عنوان کردند که این ازدواج حقه‌ای برای سرپا نگه داشتن چهرهٔ مردمی جکسون در پرتو اتهامات قبلی سوء استفادهٔ جنسی است. جکسون و پرسلی کمتر از دوسال بعد، از یکدیگر جدا شدند، آن‌ها دلیل جدایی را اختلافات غیر قابل حل اعلام کردند و ارتباطشان دوستانه باقی ماند.

۲۰۰۰ــ۲۰۰۲: نزاع انتشارات موسیقی، Invincible و فرزند سوم
در ۲۰۰۰، به علت اینکه جکسون بیشتر از هر سرگرمی ساز یا شخصیتی از رویدادهای خیریه حمایت کرده است، رکورد دیگری در رکوردهای جهانی گینس به نامش ثبت شد. در آن زمان، جکسون در انتظار بازگشت مجوز رسمی شاهکارهای آلبوم‌هایش بود؛ این مجوز به او اجازه می‌داد که آهنگ‌های قدیمی اش را هر طور که مایل است ارائه کند و دست سونی را از شراکت در سود حاصله کوتاه نماید. جکسون انتظار داشت که این در اوایل هزارهٔ جدید اتفاق بیفتد، اما، بخاطر موادی در قرارداد، این تاریخ بازگشت همچنان سال‌ها بعد است. جکسون شروع به تحقیق کرد، و مشخص شد که وکیل او و سونی در این معامله مشترک بوده، که ایجاد مغایرت منافع می‌کرد. جکسون برای چندین سال درگیر یک مغایرت منافع دیگر نیز بود، سونی سال‌ها سعی در خرید تمام سهم جکسون از کاتالوگ موسیقی مشترکشان داشت. اگر کار یا وضعیت مالی جکسون خراب می‌شد، او مجبور به فروش کاتالوگش می‌گردید. بنابراین، سونی از افول موقعیت جکسون سود می‌برد. جکسون می‌توانست از این مغایرت‌ها به عنوان بهانه‌ای برای خروج زود هنگام از قراردادش استفاده کند. درست قبل از انتشار Invincible (تسخیرناپذیر)، جکسون به رئیس سونی موزیک انترتینمنت، تامی ماتولا، اطلاع داد که در حال ترک سونی است. در نتیجهٔ این اقدام، تمامی انتشار تک آهنگ ها، فیلمبرداری‌ها و افتتاحیه‌های مربوط به آلبوم Invincible کنسل شد. در ژوئیه ۲۰۰۲، جکسون اتهاماتی وارد کرد، مبنی بر اینکه ماتولا یک «شیطان» و یک «نژادپرست» که از هنرمندان آفریقایی- آمریکایی اش حمایت نمی‌کند، و از آن‌ها فقط برای منافع شخصی خود استفاده می‌کند. او اضافه کرد که ماتولا همکار او آیرو گوتی را «کاکا سیاه چاق» خطاب کرده‌است. در جواب سونی ادعا کرد که، با توجه به اینکه جکسون از اجرای تور در ایالات متحده خودداری نمود، آن‌ها قادر به تبلیغات با انرژی کافی برای Invincible نبودند.
شش سال بعد از آخرین آلبوم استودیویی و پس از گذراندن بیشتر سال‌های آخر دههٔ نود و اوایل هزارهٔ جدید دور از چشم عموم، در شرایطی که توقعات بسیار بالایی وجود داشت، جکسون Invincible را در اکتبر ۲۰۰۱ منتشر کرد. برای کمک به تبلیغات آلبوم، یک جشن ویژهٔ ۳۰امین سالگرد، به مناسبت ۳۰ امین سال فعالیت او به عنوان یک خوانندهٔ سولو، در مدیسن اسکوئر گاردن برگزار شد. جکسون برای اولین بار از سال ۱۹۸۴ با برادرانش روی صحنه ظاهر شد. همچنین این نمایش اجراهایی توسط مایا، آشر، ویتنی هیوستون، ان سینک، اسلش و هنرمندان دیگری ارائه داد. در دنبالهٔ حملات ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، جکسون به سازماندهی کنسرت خیریهٔ We Stand United: What More Can I Give (ایستاده‌ایم متحد: بیش از این چه می‌توانم بدهم؟) در استادیوم RFK در واشنگتن کمک نمود. کنسرت در ۲۱ اکتبر ۲۰۰۱ به روی آنتن رفت و شامل اجراهایی توسط تعداد بسیار زیادی از هنرمندان بود، به علاوهٔ جکسون، که آهنگش «What More Can I Give» (بیش از این چه می‌توانم بدهم؟)را به عنوان اختتامیه اجرا می‌کرد. Invincible یک موفقیت تجاری بود، که از همان ابتدا در برترین جایگاه جداول ۱۳ کشور وارد شد و تقریبا ۱۰ میلیون کپی در سراسر جهان فروخت. این آلبوم در آمریکا به درجهٔ پلاتینیوم دوگانه رسید. با این وجود میزان فروش Invincible بطور چشمگیری نسبت به اثار منتشر شدهٔ قبلی جکسون کم است، که تا قسمتی به علت افول صنعت موسیقی پاپ، کمبود تبلیغات، عدم وجود تور جهانی و نزاع انتشارات موسیقی بود. از این آلبوم سه تک آهنگ ارائه شد، «You Rock My World» (تو دنیامو می‌لرزونی)، «Cry» (گریه کن) و "Butterflies" (پروانه‌ها)، که آخری موزیک ویدئو نداشت.
سومین فرزند جکسون، پرنس مایکل جکسون دوم (معروف به بلنکت)، در سال ۲۰۰۲ متولد شد. جکسون هویت مادر او را فاش نکرد، اما گفت که تولد فرزند در نتیجهٔ لقاح مصنوعی از سلول‌های اسپرم خود او بوده‌است. در نوامبر همان سال، جکسون در پاسخ به اصرار طرفدارانی که زیر بالکن اتاق هتل او در برلین جمع شده و خواهان دیدن نوزاد او بودند، پسر تازه متولد شدهٔ خود را روی بالکن اتاق هتل آورد. جکسون در حالی که او را در بازوی راست خود نگه داشته بود و پارچه‌ای را به ملایمت روی چهره اش انداخته بود، او را برای یک لحظه از نردهٔ بالکن هتل آویزان کرد، بالکن چهار طبقه از زمین فاصله داشت، این حرکت انتقادات شدیدی را در رسانه‌ها برانگیخت. جکسون عذرخواهی کرد و این واقعه را «یک اشتباه وحشتناک» خواند.

۲۰۰۳ــ۲۰۰۷: مستند، دادگاه و ریسک‌های تجاری
در ۲۰۰۳، سونی مجموعه‌ای از آثار برتر شمارهٔ یک جکسون را روی CD و DVD منتشر کرد. در ایالات متحده، آلبوم به جایگاه سیزدهم دست یافت و توسط RIAA در ردهٔ پلاتینیوم درجه بندی شد. در همان زمان، جکسون به هفت مورد تجاوز به کودکان و دو مورد اقدام به کاربرد عامل مست کننده برای تسهیل اقدام به جرم مذکور متهم شد. تمام اتهامات در ارتباط با پسری بنام گوین آرویزو بود که در زمان وقوع اتهامات وارد شده زیر ۱۴ سال سن داشت. کمی قبل در همان سال، مستندی بنام «زیستن با مایکل جکسون» محصول گرانادا تلویزیون، خواننده را در حالی که دست در دست آرویزو داشت، و در مورد چگونگی قرار های خواب صحبت می‌کردند نشان داد. همان پسری که بعدا او را متهم به سوء استفادهٔ جنسی از کودکان کرد. در همان مستند جکسون در حالی که پول بسیار زیادی را ظاهرا بصورت اسراف کارانه خرج می‌کرد به تصویر کشیده شد، او فقط در یک مغازه ۶ میلیون دلار خرج کرد.
جکسون اتهامات مطرح شده را رد نمود، و گفت که قرارهای خواب مطلقا به هیچ وجه جنبهٔ جنسی نداشته. دوست جکسون الیزابت تیلور در برنامهٔ لری کینگ لایو از او دفاع کرد، و گفت که «توی تخت خواب بودن، تلویزیون نگاه می‌کردن. هیچ چیز غیرعادی بینشون نبود. ما مثل بچه‌ها خندیدیم و یه عالمه والت دیسنی نگاه کردیم. هیچ چیز عجیب و غریبی در بین نبود». در روند تحقیقات، وضعیت سلامتی جکسون توسط یک متخصص سلامت ذهنی بنام دکتر استن کاتز بررسی شد؛ او چند ساعت را نیز به بررسی وضعیت شاکی گذراند. از نظر کاتز، جکسون در حد یک کودک ۱۰ ساله به عقب برگشته بود و وضعیت روانی اش با وضعیت روانی یک بچه باز مطابقت نمی‌کرد.
در جریان دادگاهی که در شرف وقوع بود، جکسون به مورفین و دمرال وابسته شد، که کمی بعد بر آن‌ها غلبه کرد. دو سال بعد از وارد شدن اتهامات به جکسون، دادگاه «مردم در برابر جکسون» در سانتا ماریا، کالیفرنیا، آغاز شد. دادگاه تا پایان مه ‌۲۰۰۵، به مدت پنج ماه به طول انجامید. در طول جریان دادگاه، این موسیقیدان برای بار دیگر از بیماری‌های وابسته به استرس رنج برد و وزن زیادی را از دست داد، که باعث تغییر در ظاهرش می‌شد. در ماه ژوئن، جکسون از تمامی اتهامات تبرئه شد. بعد از پایان جریان دادگاه، جکسون به عنوان مهمان شیخ عبدالله پرنس بحرین، به جزیرهٔ بحرین در خلیج فارس نقل مکان کرد.
سونی ،BMG Visionary: The Video Singles (رویایی : تک ویدئوها) را در بازار اروپا منتشر نمود: یک سری بیست تایی از تک آهنگ‌های برتر او از دهه‌های ۸۰ و ۹۰. در طول پنج ماه هر هفته یک تک آهنگ در فرمت دیسک دو رویه (یک رو DVD و یک رو CD صوتی)، منتشر شد و بعدا مجموع دیسک‌ها به صورت یک ست جعبه‌ای در دسترس عموم قرار گرفت. ست جعبه‌ای در ۱۴ نوامبر ۲۰۰۶ در آمریکا منتشر شد.
در ۲۰۰۶، بعد از بسته شدن درهای خانهٔ اصلی نٍورلند گزارشات منتشر شده، مبنی بر مشکلات مالی جکسون افزایش یافت. یک مسئلهٔ مالی مهم برای او مربوط به یک وام ۲۷۰ میلیون دلاری بود، که توسط حقوق انتشار موسیقی تحت مالکیت او ضمانت شده بود. بعد از تاخیرات مکرر در بازپرداخت ها، یک بستهٔ کمک مالی، وام‌ها را از بانک آمریکا به متخصص قرض فورترس اینوستمنتس انتقال داد. سونی بستهٔ جدیدی پیشنهاد کرد، این بسته جکسون را وادار به قرض ۳۰۰ میلیون دیگر و کاهش مبلغ قسط‌های پرداختی می‌کرد، همچنین در آینده فرصت خرید نیمی از سهم جکسون از شرکت مشترک شان را برای سونی فراهم می‌نمود. جکسون کمک مالی سونی را پذیرفت، با این وجود، جزئیات این معامله علنی نشد. طبق گزارش فوربز با وجود این وام ها، جکسون همچنان سالی ۷۵ میلیون فقط از شراکت انتشاراتی اش با سونی درآمد بدست می‌آورد.
یکی از اولین موقعیت‌هایی که جکسون بعد از جریان دادگاهش در عموم ظاهر شد، بازدید او از دفتر رکوردهای جهانی گینس در لندن مصادف با نوامبر ۲۰۰۶ بود. در آن بازدید هشت رکورد برای او ثبت شد، که «اولین سرگرمی ساز با درآمد بیش از ۱۰۰ میلیون دلار در سال» و «موفق ترین سرگرمی ساز تمام دوران ها» در میان آن‌ها بودند. در ۱۵ نوامبر ۲۰۰۶، در مراسم جوایز جهانی موسیقی، "جایزهٔ الماس" به مناسبت فروش بیش از ۱۰۰ میلیون آلبوم به جکسون تقدیم شد. در نتیجهٔ فوت جیمز براون، جکسون برای به جا آوردن احترامات خود نسبت به این هنرمند به آمریکا بازگشت. او، همراه با ۸۰۰۰ تن از مردم، در تشییع جنازهٔ مردمی جیمز براون در ۳۰ دسامبر ۲۰۰۶ شرکت و به او ادای احترام نمود. در اواخر ۲۰۰۶، جکسون پذیرفت که همسر سابقش دبی رو در حق حضانت دو فرزندشان سهیم باشد. در سال ۲۰۰۷ جکسون و سونی فیمس موزیک LLC را از وایکام خریدند. این معامله حقوق آهنگ‌های برخی هنرمندان، از جمله امینم، شکیرا و بک را به جکسون منتقل کرد.
سبک موسیقی؛ سوژه‌ها و سبک ها
استیو هوآی از ال موزیک (All Music)، بیان می‌کند که توانایی و استعدادهای فراوان جکسون، او را قادر به تجربهٔ سوژه‌ها و سبک‌های گوناگونی در طول دوران کاری سولوی (تک خوان) خود کرده‌است. به عنوان یک موسیقیدان، او از سبک دنس (سبک رقص) و بلد‌های (سبک عاشقانه یا احساس گرا) موتاون، به سبک نیو جک سوینگ (new jack swing ــ سبک ترکیب ار اند بی و سول و رپ) با مایه‌های تکنو، و بعد به ترکیب تمام این‌ها با ریتمهای سبک فانک و گیتار هارد راک پرداخته‌است. برخلاف بسیاری از هنرمندان، جکسون آهنگ‌های خود را روی کاغذ نمی‌آورد. بلکه آن‌ها را داخل یک دستگاه ضبط صوت دیکنه می‌کند؛ هنگام ضبط، او آهنگ را از حفظ می‌خواند. تعدادی از منتقدان بیان کرده‌اند که، Off the Wall، ترکیبی از بلدهای فانک، دیسکوـ پاپ، سول، راک ملایم، جاز و پاپ است. مثال‌های مهم عبارتند از: بلد «She's out of My Life» (او از زندگیم بیرونه) و دو ملودی دیسکو، «Workin' Day and Night» (شب و روز کار کردن) و «Get on the Floor» (بپر روی کف (سالن رقص)). طبق نظر هوآی، Thriller نقاط قوت Off the Wall را قوی تر و خالص تر کرد؛ قطعات دنس و راک جسارت آمیزترند، در حالی که ملودی‌های پاپ و بلد ها، ملایم تر و روح انگیزتر هستند. قطعات برجسته عبارتند از: بلد هاًHuman Nature«(طبیعت بشر)»The Lady in My Life«،(بانویی در زندگیم) و»The Girl Is Mine،« قطعات فانک:»Billie Jean و آهنگ‌های تنظیم شده به سبک دیسکو:«Baby Be Mine»(عزیزم مال من باش) وP.Y.T. (Pretty Young Thing)(موجود جوون زیبا). با Thriller ، کریستوفر کانلی از مجلهٔ رولینگ استون اظهار کرد که، جکسون پیوستگی طولانی مدتش را با تم پس زمینه‌ای پارانویا (وهم گرایی) ، و خیالات تیره و تار تر گسترش داده‌است. استفن ارلوین از ال موزیک اشاره کرد که، این گرایش در آهنگ های«Billie Jean» و «Wanna Be Startin' Somethin'» مشهود است. در«Billie Jean» جکسون دربارهٔ یک طرفدار سمج می‌خواند، که ادعا می‌کند جکسون پدر فرزند اوست. در«Wanna Be Startin' Somethin'» او برعلیه شایعات و رسانه‌ها صحبت می‌کند. « ItBeat»، آهنگ راک ضد خشونت خیابانی، ادای احترامی به تاتر موزیکال وست ساید استوری بود و طبق گفتهٔ هوآی، اولین آهنگ راک تحول آفرین جکسون شد. هوآی همچنین اشاره کرد که، قطعهٔ همنام با عنوان آلبوم، «Thriller» ، آغازگر ابراز علاقهٔ جکسون به موضوعات فراطبیعی است. بحثی که او در سال‌های بعد بارها به آن پرداخت. او در این آهنگ، از جلوه‌های صوتی سینمایی، موتیف‌های فیلم‌های وحشت و حقه‌های آوازی برای القای حس خطر در کارش استفاده کرد. در ۱۹۸۵، جکسون آهنگ حماسی «We Are the World » را برای اهداف خیرخواهانه نوشت. موضوعات بشردوستانه بعدها جزء هستهٔ مرکزی زندگی و موسیقی او شدند.
در Bad، ایدهٔ جکسون حول محور عاشق طعمه جو، در آهنگ راک «Dirty Diana» دیده می‌شود. اولین تک آهنگ، « I Just Can't Stop Loving You» یک آهنگ عاشقانهٔ سنتی، در حالی که «Man in the Mirror» یک بلد حماسی دربارهٔ اقرار و چاره جویی بود و در سطح بالاتری نسبت به کار قبلی او «We Are the World» قرار داشت. «Smooth Criminal» (مجرم زیرک) ، روایت یک هجوم خونبار، تجاوز و شاید قتل است. او در این آهنگ، از صدای طبل‌های دیجیتالی، خطوط بم ساخته شده توسط کیبورد، المنت‌های سازهای ضربی و صدای تپش قلب خودش، برای ارائهٔ تاثیر نافذ یک قلب تپنده، استفاده نمود.
استفن ارلوین از ال موزیک، اظهار می‌کند که، Dangerous جکسون را به صورت یک فرد کاملا متناقض نشان می‌دهد. او توضیح می‌دهد که، این آلبوم متفاوت تر و متنوع تر از آلبوم قبلی او Bad است. بطوری که، مخاطب حرفه‌ای را مورد توجه قرار می‌دهد، اما با قطعات حماسی نظیر «دنیا رو شفا بدهHeal the World» برای مخاطب سطح متوسط نیز جذاب است. نیمهٔ اول آلبوم، به سبک نیو جک سوینگ پرداخته‌است و شامل قطعات «Jam» و «Remember The Time» است. در آهنگ «Black or White»، جکسون از المنت‌های هارد راک استفاده می‌کند.در این آلبوم، جکسون برای اولین بار ناهنجاری‌های اجتماعی را جزء موضوعات اصلی قرار می‌دهد، برای مثال، «Why You Wanna Trip on Me» (چرا می خوای در مورد من وهم بسازی؟) برعلیه گرسنگی جهانی، ایدز، بی خانمانی، سوء استفاده از داروها و مواد مخدر اعتراض می‌کند. Dangerous حاوی تلاش‌هایی دربارهٔ تمایلات جنسی، مثل «In the Closet» (پشت درهای بسته) است. آهنگ عشقی دربارهٔ میل و انکار، ریسک و خوددار بودن، زهد و ارتباط، خلوت و افشاء. قطعهٔ همنام با عنوان آلبوم، ادامه‌ای است بر موضوع عاشق طعمه جو و میل مفرط. نیمهٔ دوم شامل آهنگ‌های حماسی پاپ ـ گاسپل درون گرا، مانند «Will You Be There» (آیا آنجا خواهی بود؟)، «Heal the World» و «Keep the Faith» (ایمانو نگه دار) است. در این آهنگ ها، جکسون سرانجام لب به سخن دربارهٔ برخی دلمشغولی‌ها و نگرانی‌های شخصی اش باز می‌کند. در بلد «Gone Too Soon» (خیلی زود رفت)، جکسون به دوستش رایان وایت، و افرادی که بر اثر بداقبالی مبتلا به ایدز شده اند، ادای احترام می‌نماید.
HIStory ، فضایی از وهم و سوء ظن خلق می‌کند. این آلبوم، بر روی سختی‌ها و جنجال‌های علنی که جکسون قبل از تولید این آلبوم درگیرشان شد تمرکز می‌کند. در تلاشهای نیو جک سوینگ ـ فانک ـ راک «Scream» و «Tabloid Junkie» (معتاد تبلوید) همراه با بلد ار اند بی «You Are Not Alone»، جکسون آثار تلافی جویانه ای، برعلیه بی عدالتی و انزوایی که احساس می‌کند می‌سازد و بیشتر خشمش را به سوی رسانه‌ها نشانه می‌گیرد. در بلد درون گرا «Stranger in Moscow» (غریبه در مسکو)، جکسون غم خود را به خاطر «سقوط از شوکت» ابراز می‌کند، در حالی که آهنگ‌هایی مثل «Earth Song» (ترانهٔ زمین)، "Childhood" (کودکی)، Little Susie (سوزی کوچولو) و Smile( لبخند)، همه قطعات پاپ اپرایی هستند. در قطعهٔ ".D.S"، جکسون یک حملهٔ لفظی بر علیه تام اسندن آغاز کرد. او اسندن را به عنوان یک ضد اجتماع سفید پرست که می‌خواهد منو به چنگ بیاره، زنده یا مرده، توصیف می‌کند. اسندن در مورد آهنگ گفت،«من ـــ بهتره بگیم ـــ بهش افتخار ندادم آهنگشو بشنوم، اما بهم گفته شده که آهنگ با صدای شلیک گلوله تموم می‌شه.»
در تولید آلبوم Invincible ، جکسون طی برنامهٔ کاری سنگینی با تولید کننده، رادنی جرکینر، کار کرد. این آلبوم از قطعات سول مدرنی مثل «Cry» و «The Lost Children» (بچه های گم شده) و بلدهایی مثل "Speechless" (بی کلام)، «Break of Dawn» (سپیده دم)و «Butterflies» و قطعاتی که ترکیبی از سبک‌های هیپ هاپ، پاپ و رپ، مانند ،2000 وات، Heartbreaker(قلب شکن) و "Invincible" (تسخیرناپذیر) تشکیل شده‌است.
سبک آوازی
جکسون از زمان کودکی می‌خوانده، و در طول زمان، آواز و سبک آوازی او به واسطهٔ بلوغ، یا ترجیح شخصی برای مطابقت دادن تفسیر آوازی اش با سوژه‌ها و سبک‌هایی که برای منتقل کردن هنرش انتخاب می‌کند به طور چشمگیری تغییر کرده‌است. بین ۱۹۷۱ و ۱۹۷۵ صدای جکسون «به آرامی از آواز سوپرانوی یک پسر بچه، به تنور بالای دوجنسی کنونی او تغییر کرد». همانطور که در آهنگ «Shake Your Body Down to the Ground» دیده می‌شود، در میانهٔ دههٔ هفتاد، خواننده یک «سکسکهٔ آوازی» اختیار کرد. هدف سکسکه ـــ چیزی شبیه به فرو کشیدن هوا یا نفس نفس زدن ــــ، کمک به انتقال یک احساس خاص است: هیجان، غم یا ترس. با از راه رسیدن Off the Wall در اواخر دههٔ هفتاد، توانایی‌های جکسون به عنوان یک آوازه خوان به خوبی مورد توجه قرار گرفت. ال موزیک او را یک «آوازه خوان با استعدادهای کور کننده» توصیف کرد. در همان زمان رولینگ استون آوازهای او را با آوازهای «نفس نفس و گسستگی‌های کلامی رویایی» استیوی واندر مقایسه نمود. نتیجهٔ تجزیه و تحلیل آن‌ها این بود که، «آواز تنور سبک، نرم و محکم جکسون بطور غیرعادی زیباست و به نرمی به کالبد یک فالستوی (صدای بسیار بالای غیرطبیعی مردانه) حیرت انگیز می‌لغزد که خیلی جسورانه به کار برده می‌شود». ۱۹۸۲ شاهد انتشار Thriller بود و رولینگ استون بر این عقیده بود که جکسون دیگر «با یک صدای کاملا بالغ» می‌خواند که «رنگ ملایمی از غم دارد». انتشار "Bad" در ۱۹۸۷، نمایانگر آوازهای سولوی خشن و جسورانه‌ای در اشعار، و تون‌های نرم تری در گروه کر است. یک لغزش تلفظی ویژه، مکررا با نکته سنجی توسط جکسون به کار برده می‌شود، که بسته به موقعیت، «cha'mone» یا «come on)»shamone) تلفظ می‌شود، این مورد نیز جزء نکاتی است که هنگام اغراق یا تقلید از او به آن تاکید می‌کنند. ورود به دههٔ نود مصادف با انتشار آلبوم متناقض و درون گرا Dangerous بود، در اینجا جکسون از آوازهایش برای قدرت دادن به سبک‌ها و سوژه‌هایی استفاده کرد که قبلا شکل گرفته بودند. نیویورک تایمز اشاره می‌کند که، در برخی قطعات «او هوا را برای نفس کشیدن می‌بلعد، صدایش با شوری مردد لرزش برمی دارد، یا در حد زمزمه‌ای تهدید آمیز، که از لا به لای دندان‌های کلید شده هیس می‌کند پایین می‌افتد» و او یک «آواز ترحم برانگیز» دارد. هنگام خواندن دربارهٔ برادری، یا احترام به خویشتن، موسیقیدان دوباره به آوازهای «نرم» برمی گردد. «In the Closet» حاوی نفس‌های سنگین و زنجیره‌ای از سیلاب‌های روان و فراری پنج تایی است، در حالی که در قطعهٔ همنام با آلبوم، جکسون یک رپ دکلمه‌ای اجرا می‌کند. در ۱۹۹۳، جکسون برای اولین بار در مصاحبه با اپرا وینفری نشان داد که چگونه از دهان و حنجره اش به عنوان ساز موسیقی (جعبهٔ ریتم) استفاده و بدین وسیله آهنگ‌ها را پایه گذاری می‌کند. هنگام تفسیر Invincible ،رولینگ استون بر این عقیده بود که در سن ۴۳ سالگی، جکسون همچنان «قطعات اعلای آوازی ریتمیک و هارمونی‌های آوازی مواج» اجرا می‌کرد. نلسون جرج آوازهای جکسون را اینطور معرفی می‌کند، «زیبایی الهی، جسارت، غریدن، طبیعت کودکانه، فالستو (صدای بسیار بالای غیرطبیعی مردانه) ، نرمی و روانی، که ترکیب این المنت‌ها او را به یک آوازه خوان برتر تبدیل می‌کند».
موزیک ویدئوها
استیو هوآی از ال موزیک، این حقیقت را بررسی کرد که، جکسون موزیک ویدئو‌ها را از طریق خطوط داستانی پیچیده، حرکات رقص، جلوه‌های ویژه و ایفای نقش‌های کوتاه توسط افراد مشهور، به یک فرم هنری و یک ابزار تبلیغاتی تبدیل نمود و همزمان با آن تبعیضات نژادی را نیز فرو پاشید. طبق گفتهٔ کارگردان وینسنت پترسن، که در چند موزیک ویدئو با خواننده همکاری داشت، ایده و تصور بسیاری از موضوعات تیره و تار و سرد در کارهای او، از جکسون بوده ‌است. قبل از موفقیت آلبوم Thriller ، جکسون برای پخش شدن کارهایش توسط کانال MTV به سختی تلاش کرد، چون آمریکایی آفریقایی تبار بود. وقتی CBS رکوردز MTV را تحت فشار گذاشت، این کانال شروع به پخش «Billie Jean» و بعد «Beat It» کرد. این سرآغاز شراکت طولانی مدت بین جکسون و MTV شد و به هنرمندان سیاهپوست اعتبار داد. محبوبیت ویدئوی او، باعث «روی نقشه» قرار گرفتن این کانال نسبتا تازه تاسیس شد و تمرکز برنامه‌های MTV به نفع پاپ و ار اند بی تغییر کرد. فیلم‌های کوتاه مثل Thriller ، تا حد زیادی منحصر به جکسون باقی مانده اند، در حالی که سری رقص‌های گروهی در«بزن به چاک - Beat It»، مکررا توسط هنرمندان دیگر کپی شده‌است. طراحی رقص Thriller ، قسمتی از فرهنگ مردمی جهانی است و مردم در همه جا از بالیوود گرفته تا زندان‌های فیلیپین به بازسازی آن پرداخته‌اند. فیلم کوتاه Thriller ، باعث افزایش ارزش قالب موزیک ویدئو شد، و نامش به عنوان «موفق ترین موزیک ویدئو برای همیشه»، در رکوردهای جهانی گینس ثبت شده‌است.
در موزیک ویدئوی ۱۸دقیقهٔ برای «Bad» – به کارگردانی مارتین اسکورسیزی‌ ــــ جکسون شروع به انجام القائات و طراحی رقصی کرد، که در کارهای قبلی او دیده نشده بود. او در موقعیت‌های خاصی سینه، تنه یا خشتک شلوارش رابه چنگ می‌گرفت یا لمس می‌کرد. در حالی که او این حرکات را به عنوان بخشی از «طراحی رقص» معرفی کرده، طرفداران و منتقدان واکنش‌های مختلف و متضادی در پذیرش این حرکات بروز داده‌اند. مجلهٔ تایم این حرکات را «دون ش‍‍‍‍ان» نامید. در این ویدئو وسلی اسنایپس نیز حضور داشت. در آینده، افراد مشهور معمولا در ویدئوهای جکسون به ایفای نقش‌های کوتاه می‌پرداختند. برای «Smooth Criminal» ، جکسون تکنیک یک «حرکت مایل ضد جاذبه» را برای اجرایش اختراع کرد، که رسما به نام او ثبت گردید. با اینکه موزیک ویدئو برای «Leave Me Alone» (تنهام بذار) بطور رسمی در آمریکا منتشر نشد، در ۱۹۸۹، برندهٔ جایزهٔ شیر طلایی بخاطر کیفیت جلوه‌های ویژهٔ بکار رفته در تولید آن شد. در ۱۹۹۰ «Leave Me Alone» برندهٔ یک جایزهٔ گرمی برای «بهترین موزیک ویدئو، فرم کوتاه» شد.
جایزهٔ «هنرمند پیشگام دههٔ MTV » برای گرامی داشت دستاوردهای جکسون در فرم هنری در دههٔ هشتاد، به او داده شد، در سال بعد اسم این جایزه به افتخار جکسون به نام او تغییر کرد. ترانه «Black or White» با یک ویدئوی جنجال برانگیز همراه بود، که در ۱۴ نوامبر ۱۹۹۱ بطور همزمان در ۲۷ کشور برای ۵۰۰ میلیون مخاطب افتتاح شد، وسیع ترین دامنهٔ مخاطب که برای یک موزیک ویدئو تاکنون ثبت شده‌است. این ویدئو حاوی سکانس‌هایی بود که اشارات جنسی همراه با تصاویری از خشونت، از آن‌ها برداشت شد. سکانس‌های نامطبوع نیمهٔ آخر نسخهٔ ۱۴ دقیقه‌ای حذف شد تا از تحریم ویدئو جلوگیری شود و جکسون عذرخواهی کرد. مکالی کالکین (بازیگر تنها در خانه) ، پگی لپتن و جرج وندت نیز همراه با جکسون در این ویدئو حضور داشتند. این ویدئو، به ورود تکنولوژی تبدیل دیجیتالی اجسام به یکدیگر، در موزیک ویدئوها کمک کرد.
« the TimeRemember » تولید پیچیده‌ای داشت، و با بیش از ۹ دقیقه زمان، یکی از طولانی ترین موزیک ویدئوهای اوست. محل اتفاق وقایا مصر باستان بود، این اثر به ارائهٔ جلوه‌های ویژه ی پیشگام پرداخت و ادی مورفی، آیمن و مجیک جانسن در آن حضور داشتند، طراحی رقص این فیلم کوتاه موزیکال، پیچیده و متفاوت بود.
موزیک ویدئو برای «Scream» به کارگردانی مارک رامنک و طراح تولید تام فادن، یکی از برجسته ترین آثار جکسون است، که بشدت مورد تحسین منتقدان قرار گرفته‌است. در ۱۹۹۵، این اثر نامزد ۱۱ جایزه از مراسم جوایز موسیقی MTV شد ــــ بیش از هر موزیک ویدئوی دیگری ــــ و جوایز «بهترین ویدئوی رقص»، «بهترین طراحی رقص» و «بهترین کارگردانی هنری» را برد.
«Earth Song» با یک موزیک ویدئوی گران و خوب پذیرفته شده توسط مخاطب، همراهی شد، که نامزد جایزهٔ گرمی برای «بهترین موزیک ویدئو، فرم کوتاه» در ۱۹۹۷ شد. موضوع ویدئو دربارهٔ محیط زیست، با تصاویری از آسیب به حیوانات، جنگل زدایی، آلودگی و جنگ بود. با استفاده از جلوه‌های ویژه مسیر زمان عوض می‌شود و حیات برمی گردد، جنگ پایان می‌یابد و جنگل‌ها از نو می‌رویند. Ghosts (اشباح) فیلم کوتاهی به نوشتهٔ جکسون و استفن کینگ و به کارگردانی استن وینسن بود، که در ۱۹۹۶ در جشنوارهٔ فیلم کن افتتاح و در ۱۹۹۷ منتشر شد. Ghosts بیش از ۳۸ دقیقه طول داشت و دارای رکورد بلند ترین موزیک ویدئو در رکوردهای جهانی گینس است.

کاتالوگ آلبوم‌های استودیویی
• ۱۹۷۲: Got to Be There (باید برسم اونجا)
• ۱۹۷۲: Ben (بن (آلبوم))
• ۱۹۷۳: Music & Me (موسیقی و من (آلبوم))
• ۱۹۷۵: Forever، Michael (مایکل ،برای همیشه (آلبوم))
• ۱۹۷۹: Off the Wall (جدا از بقیه)
• ۱۹۸۲: Thriller (دلهره آور)
• ۱۹۸۷: Bad بد
• ۱۹۹۱: Dangerous (خطرناک)
• ۱۹۹۵: HIStory ( تاریخ)
• ۲۰۰۱: Invincible (تسخیرناپذیر)

(برگرفته از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد)


طبقه بندی: معرفی و بیوگرافی خوانندگان خارجی،
[ 1391/04/1 ] [ 15:31 ] [ Shayan Najafi ]
نظرات
.: Weblog Themes By Mihan Skin :.

درباره وبلاگ

مکان تجدید خاطرات :
ما جایی را برای شما کاربران عزیز فراهم آوردیم تا در آن جا بتوانید اوقات خوشی را با تجدید خاطره ی خود با آهنگهای خارجی بگذرانید و آرامش گوش دادن به این آهنگها و تجدید خاطره را داشته باشید دلیل استفاده از این قالب نیز این بود انشالله که از این وبلاگ نهایت استفاده را ببرید و اگر آهنگی مد نظر شما بود میتوانید از نظرات با من در تماس باشید مطمئنا در اسرع وقت آنرا تهیه خواهم کرد.
آرشیو مطالب
آمار سایت
بازدیدهای امروز : نفر
بازدیدهای دیروز : نفر
كل بازدیدها : نفر
بازدید این ماه : نفر
بازدید ماه قبل : نفر
تعداد نویسندگان : عدد
كل مطالب : عدد
آخرین بروز رسانی :